1 - روايت احمد احمد ( حنبل ) حديث « أنا دارالحكمة و على بابها » را از صنابحى از اميرالمؤمنين عليه السلام روايت كرده است . . . مولوى حسن‌على در « تفريح‌الأحباب » آن را ذكر كرده است و پيش از اين گفته‌ى گروهى را آورديم كه گويند : اگر احمد حديثى را روايت كرد ، مراجعه به آن واجب است . 2 - روايت ترمذى و حسن دانستن او ترمذى در صحيحش آن را نقل كرده و به حُسن آن حُكم نموده ، همان‌گونه كه در « ذخاير العقبى » آمده است ؛ آن‌جا كه گويد : « ذكر شده كه او خداوند از اوراضىباد - درِ خانه‌ى حكمت است : از على نقل شده كه گفت : رسول‌خدا صلى الله عليه و آله و سلم فرمود : « من خانه‌ى حكمتم و على در آن است » ، ترمذى آن را نقل كرده و گفته است : حديثى حسن است . » « 1 » و گفته‌اش : « حديثى حسن است » دليلى بر اعتبار حديث است ؛ چون گفته است : « و آن‌چه در اين كتاب به عنوان « حديث حسن » آورديم ، مقصودمان اين است كه اسنادش نزد ما حَسن است . و هر حديثى كه روايت شود و در اسنادش متّهم به دروغ‌گويى نباشد و يا حديثى شاذ نباشد و يا تنها از يك وجه روايت نشده باشد ، نزد ما حديثى حسن مىباشد . » 3 - روايت طبرى و صحيح دانستن او پيشتر دانسته شد كه أبوجعفر محمّدبن‌جرير طبرى اين حديث را در « تهذيب‌الآثار » روايت كرده و به صحيح‌بودنش حكم كرده است . 4 - روايت حاكم و صحيح دانستن او حاكم در « المستدرك على الصحيحين » حديث را نقل كرده و آن را صحيح

--> ( 1 ) . ذخائر العقبى / 77 .